Thiha Saga 101: Chapter(20)- ေျဖရွင္းမရေသးေသာဆန္းၾကယ္မွုမ်ား

(၁)
အသိအန္တီႀကီးအိမ္သြားလည္တယ္။
အိမ္ကလူႀကီးေတြကမုံရြာကေနသနပ္ခါးတုံးဝယ္လာတာသူတို႔အခ်ိန္မရ လို႔အိမ္မွာအားတဲ့လူတစ္ေယာက္ကိုသြားပို႔ခိုင္းတယ္။
ကိုယ္ေတြကအိမ္အလုပ္ဆိုလုပ္ေလ့မရွိပါဘူး။ပ်င္းတာေကာပါတဲ့အျပင္ကိုယ္ကကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ ဘဲေနသားက်တာကိုး။
ဒါေပမဲ့ကိုယ္အဲ့သနပ္ခါးတုံးေတြကိုသြားေပးရမဲ့ကံပါကိုပါလာၿပီ။
ဘာလို႔တုန္းဆိုအဲ့အေဒၚႀကီးကဒီၿမိဳ႕ကမဟုတ္ဘူး။မိုးညႇင္းကဆိုေတာ့ခဏလာလည္တာထင္ရတယ္။
ေနာက္ေန႔ဆိုမိုးညႇင္းျပန္ၿပီ။အိမ္ကအစ္ကိုကလည္းစာေမးပြဲရွိတဲ့အျပင္အစ္မကလည္းခရီးထြက္။
ေနာက္ေတာ့ဒီတာဝန္ကကိုယ့္ေခါင္းေပၚေရာက္လာၿပီေလ။ၿပီးေတာ့ေက်ာင္းသြားတဲ့လမ္းနဲ႔ေနရာနဲ႔ လမ္းၾကဳံေတာ့ဒီေန႔အတြက္ကိုသီဟသနပ္ခါးသယ္ေတာမွုဇာတ္ကိုကရေတာ့မယ္ေလ။
အဲ့လိုနဲ႔ေႏြေနပူႀကီးထဲကိုယ္ဟာဆိုင္ကယ္နဲ႔ေက်ာင္းကိုေစာေစာထြက္လာတယ္။
သနပ္ခါးတုံးေပးတာလဲေထြေထြထူးထူးမဟုတ္ပါဘူး။
“အန္တီ…အိမ္ကလူႀကီးေတြကလက္ေဆာင္ေပးလိုက္လို႔”ဆိုၿပီးေပးလိုက္႐ုံဘဲ။
အဲ့မွာစတာဘဲ။အဲ့အန္တီႀကီးကကိုယ္မျပန္ခင္ေျပာလိုက္တဲ့စကားကေက်ာင္းကလူေတြထိပါေခါင္းစားသြားတယ္။
“ေက်းဇူးတင္တယ္ေနာ္သား။သားေဖေဖနဲ႔ေမေမနဲ႔ကိုအန္တီသတိရတယ္လို႔ေျပာေပးပါအုန္း”တဲ့။
ဟာ…ကိုယ္ဟာတာဝန္တစ္ခုေပးခံလိုက္ရၿပီ။
အဲ့တာကခက္ခဲတာမဟုတ္ေပမဲ့စဥ္းစားစရျဖစ္လာတယ္။
အေမနဲ႔အေဖကိုဖုန္းဆက္ၿပီးဘဲသနပ္ခါးတုန္းလက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့အန္တီကသတိရတယ္တဲ့လို႔ဖုန္းဆက္ေျပာရမလား။
အဲ့တာၾကေတာ့လဲေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နိုင္လြန္းတယ္။
သူသတိရရင္သူကိုယ္တိုင္သြားေျပာမွာေပါ့။ဒါေပမဲ့လဲကိုယ္ကလူမွုေရးခါးသီးလို႔မရ။သူ႔အျပစ္သြားျမင္လို႔မျဖစ္ဘူး။
ေခါင္းစားေနတယ္ဆိုတာဒီေနရာမွာသူမဟုတ္ဘူး။ကိုယ္ျဖစ္ေနလို႔ဘဲ။
ေက်ာင္းမွာသူငယ္ခ်င္းေတြကိုလိုက္ေမးတယ္။ဖုန္းဆက္သင့္လာမသင့္လားဆိုတာ။
ကိုယ္ကေက်ာင္းမွာအေပ်ာ္တတ္ဆုံးနဲ႔ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နိုင္လြန္းတယ္ေလ။
ငွက္ေပ်ာသီးစားတဲ့ေခြးတစ္ကယ္ရွိမရွိေမးတာတစ္ပတ္ၾကာတယ္။
အဲ့သတိရတာေျပာေပးခိုင္းတာေျပာသင့္မေျပာသင့္ကလဲဒီအခါမွျဖစ္တာမဟုတ္ဘူး
လူႀကီးေတြနဲ႔အျမဲတမ္းေတြ႕တိုင္းေျပာခံရတယ္။
ေျပာသင့္မေျပာသင့္စဥ္းစားေနတာနဲ႔တင္မေျပာတာနဲဘဲေနာက္ရက္ေတြကိုဆက္ၿပီးျဖတ္သန္းလိုက္ပါေတာ့တယ္ေလ…။

(၂)
ေနာက္တစ္ခုကလြန္ခဲ့တဲ့ေလးႏွစ္ငါးႏွစ္က။
ကိုယ္ကကိုးတန္းေက်ာင္းသားမျဖစ္ေသးရွစ္တန္းၿပီးခါစေလး။
အိမ္ကကိုးတန္းစာစသင္ခိုင္းတယ္။
အဂၤလိပ္လိုသင္ရိုးနဲ႔ဓာတုေဗဓ႐ူပေဗဓဆိုတာကိုယ္ေတြဘာေတြလဲမသိလို႔ရွစ္တန္းကတည္းကသင္ခ်င္လြန္းလို႔ရင္အရမ္းခုန္ခဲ့တယ္။
အဲ့ေတာ့ကိုယ္လဲကိုးတန္းစာကိုအိမ္ကသင္ခိုင္းေတာ့အတိုက္အခံမလုပ္ေတာ့ဘဲေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးကိုတတ္ေတာ့တာဘဲ။
သခ်ာနၤဲ႔ဓာတုေဗဒ(၂)ဘာသာဘဲသၾကၤန္မတိုင္ခင္ထိသင္တယ္။
အဲ့တုန္းကေသခ်ာစဥ္းစားၾကည့္ရင္ကိုယ္ကက်ဴရွင္တတ္တာလား၊အေဆာင္ေနတာလားကိုမသဲကြဲဘူး။
ဘာလို႔တုန္းဆိုတာကိုေတာ့ေနာက္ပိုင္းႀကံဳမွအဲ့သည္အေၾကာင္းေရးမယ္။
ခုေတာ့အဲ့တုန္းကကိုယ့္အတြက္အရမ္းထူးဆန္းတဲ့ျဖစ္ရပ္ေလးတစ္ခုျဖစ္တာေလးကိုေျပာျပမယ္။
ကိုယ္ကအဲ့အရြယ္အထိလူပ်ိဳေပါက္မဟုတ္ေသးဘူး။ေဆာ့ေကာင္းဟီးဟီးဟားဟားလုပ္ေကာင္းတုန္း။
မနက္(၇)နာရီဓာတုေဗဓအခ်ိန္ၿပီးရင္စာသင္တဲ့ေနရာမွာမနက္စာစားရတယ္။
အဲ့မွာစတာဘဲ။ ကိုယ့္ရဲ့အရမ္းရင္းနီးတဲ့သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ (အဲ့တုန္းကေတာ့စေတြ႕ခါစေပါ့)နဲ႔တူတူထမင္းစားတယ္။
ပထမဆုံးေတြ႕ဖူးတယ္ဆိုေတာ့(၂)ေယာက္လုံးကခပ္ေအးေအးဘဲ။
ကိုယ္ကလဲေပါမဲ့ေပါကိုယ့္ေဘာ္ဒါအရင္းေရွ႕မွာဘဲေပါတာကိုး။
အဲ့မွာစားေနရင္းနဲ႔သူကစကားတစ္ခြန္းစေျပာတယ္။
“ဒီမွာမစားခ်င္ဘူး”
ဟာ…ကိုယ္နဲ႔မ်ားမေပါင္းခ်င္တာလား။အဲ့လိုလဲမဟုတ္ေလာက္ဘူး။အတန္းေဖာ္ဆိုလို႔ကိုယ္နဲ႔သူနဲ႔ဘဲရွိတာေလ။
ကိုယ္ကလဲစကားအသံမထြက္။လူသစ္ေရွ႕မို႔။
မရမကထြက္ၾကည့္လိုက္မွ “ဘာလို႔တုန္း” လို႔ေမးမိလိုက္တယ္။
အဲ့မွာသူျပန္ေျပာတာက “ဟိုဘက္မွာမိန္းကေလးေတြရွိတယ္”။
ေဘးၾကည့္လိုက္ေတာ့မွန္ျပဴတင္းေပါက္မွာေကာင္မေလးတစ္စုစာက်က္ေနတာကိုေတြ႕လိုက္တယ္။
ကိုယ္ေက်ာင္းလာတတ္တာေဘာ္ဒါေဆာင္ကိုး။
အခုထိေတြးမိေနတာတစ္ခုရွိတယ္။
ေယာက္်ားေလးေတြကမိန္းကေလးေတြေရွ႕တစ္ခုခုမုန႔္ျဖစ္ေစထမင္းျဖစ္ေစစားျပရတာကိုရွက္တတ္လားဆိုတာ။
ဒါေပမဲ့ကိုယ္ေတြကေတာ့ဂ႐ုမစိုက္ပါဘူး။အထက္တန္းေက်ာင္းသားဘဝစာသင္ခန္းထဲမွာ ေခါက္ဆြဲေၾကာ္ေတြေဘးနားကမိန္းကေလးအျမင္ကပ္ေအာင္ရွုးရွုးရွဲရွဲစားျပဖူးတယ္။
အခုထိလဲမရွက္ဘူး။အဲ့ေတာ့တစ္ကယ္ရွက္လားမရွက္လားဆိုတာလဲမေမးျဖစ္ဘူး။
ေမးရမွာရွက္လိုက္တာ….။

Advertisements

Thiha Saga 101: Chapter(19)- အလြမ္း

တစ္ျခားသူေတြအတြက္လြမ္းတယ္ဆိုတာသိပ္မဆန္းၾကယ္လွဘူး။

သူတို့လြမ္းတာကရိုးတယ္အျပစ္ျမင္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္။

သူတို့လြမ္းတယ္ဆိုတာမေတြ့ရလို့လြမ္းတာ။

လြမ္းတယ္ဆိုတဲ့ဆိုလိုရင္းကိုထိေရာက္တယ္။

အဲ့လိုမဆန္းၾကယ္လွဘူးဆိုတာကိုယ္ေတြလြမ္းတယ္ဆိုတာတစ္ခါဘဲေတြ့ဖူးေပမဲ့

ေနာက္ထပ္ေတြ့ခ်င္ေသာ္လည္းမေတြ့ရေတာ့တဲ့အလြမ္း။

လက္လြတ္လိုက္ရတာေတြတစ္ေယာက္တစ္လမ္းေလ်ာက္သြားတာေတြအခုဇာတ္သိမ္းမသိေသးတဲ့အလြမ္းရယ္။

ကိုယ္ေတြကကံအရမ္းဆိုးတယ္ေျပာရမလားဒါမွမဟုတ္မျဖစ္ႏိုင္တာကိုတမ္းတလြန္းတာလားမေျပာတတ္။

ဘီယာေသာက္ရင္းသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ဒီအေၾကာင္းေလေပါရင္ေတာ့အေျဖမရေတာင္တစ္ဖက္ဖက္ကို

တိမ္းေဆာင္းသြားမွာဘဲ။

ကံဆိုးတာလားမျဖစ္ႏိုင္တာကိုတမ္းတတာလား။

လြမ္းရင္ထြက္ေတြ့လိုက္လို့စာေတြေပေတြအင္တာနက္ေတြမွာေျပာေနေပမဲ့ကိုယ္ကလြမ္းတိုင္းထြက္ေတြ့လို့မရဘူး

ျဖစ္ေနတယ္။

ကိုယ္သေဘာက်တဲ့သူနဲ့တစ္ခါေတြ့ျပီးရင္အျမဲသူတို့ေဝးရာကိုထြက္သြားၾကတယ္။

သူတို့ထြက္သြားတယ္ဆိုတာကိုယ့္ကိုမုန္းလို့မဟုတ္ဘဲကံတရားအစီအမံနဲ့ျဖစ္ေနတယ္။

အေဝးဆိုတာဟိုးအေဝးဆံုး။

တစ္ခါတစ္ေလသတိရပါတယ္။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ေတြ့ဖို့တစ္နာရီေလာက္ဆုေတာင္းေနမိတယ္ေလ။

ေနာက္ေတာ့ေယာင္ယမ္းျပီးကိုယ့္အသိျပန္ဝင္လာကာမွဆယ္မိနစ္ေလာက္လည္းမေတြ့ခ်င္ဘူးလို့။

ဆယ္မိနစ္ေလာက္ဘဲေတြ့ျပီးရင္ေတြ့ခဲ့တဲ့ဆယ္မိနစ္အတြက္ပါေနာက္ထပ္နာရီေပါင္းမ်ားစြာစိတ္ထဲျဖတ္သန္းေတြေဝ

သတိေတြရေနမိမယ္ေလ။

အဲ့ေတာ့ႏွစ္ေယာက္တစ္ကိုယ္မျဖစ္ေနရင္ေတာင္ကိုယ္လြမ္းတိုင္းေတြ့လို့ရတဲ့အေျခအေနမ်ိဳးမွာ

တည္တံ့ခ်င္တယ္။

Thiha Saga 101: Chapter(18)- ကား

ေနာက္ဆိုရန္ကုန္ေျပာင္းလာလို့ကားေမာင္းရရင္သၾကၤန္မွာ၀တ္တဲ့မ်က္ႏွာဖံုးရယ္။ဖ်က္လို့လြယ္တဲ့
ဂရပ္ဖတီဆြဲတဲ့စပေရးဘူးရယ္(ရွိရင္ေပါ့၊မရွိလဲတစ္ခုခုအစားထိုးမယ္)။ငရုတ္ေကာင္းစပေရးဘူးရယ္ယူလာရမယ္။
နိဒါန္း
ကိုယ္ဟာကားရပ္မိတယ္။အိမ္ပိုင္ရွင္မိသားစုကအဖြဲ့လိုက္ေရာက္လာတယ္။(ျဖစ္စဥ္ကဒီလိုျဖစ္စဥ္တိုင္းေနာ္။
ဒီမွာလို့ကားထြက္မဲ့အေပါက္ကရပ္မိရင္ေတာ့ျဖင့္အားရပါးရေက်နပ္တဲ့ထိေတာင္းပန္လိုက္မယ္။)
———————————-
ျဖစ္စဥ္ (၁)
ဘိုးေတာ္ကပုလင္းနဲ့ေကာက္ေပါက္လိုက္တယ္။ကိုယ့္ကိုယ္လဲပုလင္းကြဲစင္မယ္။အဲ့အခ်ိန္ခ်က္ခ်င္းကားထဲ၀င္
jပီးမ်က္ႏွာဖုန္းေကာက္စြပ္အဲ့ေျပာတဲ့လူကိုအားရပါးရတီးေပး။
ေခါင္းကိုတီးရင္ေသြးေၾကာျပတ္မယ္ေသနိုင္တယ္။အဲ့ေတာ့ေခါင္းညိဳတယ္ဆိုတာမရွိဘူး။
မ်က္ခြက္ညိဳတယ္ဆိုတာဘဲရွိတယ္။အဲ့ေတာ့မ်က္လံုးေအာက္နဲ့ပါးအထက္ကေနရာေလးကို(၃)ခ်က္ေလာက္
ထိုးမယ္။ညိဳသြားျပီ။တားမဲ့လူကအခ်ိန္ပိုေသးရင္RPGဂိမ္းေတြမွာပါတဲ့1MoreTurnရမယ္။
အဲ့1MoreTurnအခ်ိန္အတိုင္းအသားေလးမွာပါးကိုဘယ္ျပန္
ညာျပန္ေမ့သြားေအာင္၂ခ်က္ထဲနဲ့ရိုက္မယ္။တစ္ေယာက္က်သြားျပီ။ အဲ့အခ်ိန္မွာရတဲ့အခ်ိန္တိုေလး(မီလီစကၠန့္ေလာက္ဘဲရွိမယ္)မ်က္လံုးeyeballsကိုဘယ္ဘက္
ကေနျပီးညာဘက္လွည့္လိုက္မယ္။အဲ့လိုလွည့ေနခ်ိန္လူဘယ္နေယာက္ရွိမလဲကိုတြက္လိုက္မယ္။
———————————-
ျဖစ္စဥ္(၂)
ကားေနာက္မွာလူ(၃)ေယာက္ကားေခါင္းမွာလူ(၂)ေယာက္။
ကားေနာက္ကိုကားေပၚကေနခုန္ျပီးသြားလို့အဆင္မေျပ။
သူတို့အခန္းနံရံၾကီးကာေနတယ္။ကိုယ့္လွုပ္ရွားမွုကိုေႏွးေကြးေစနိုင္တယ္။
အဲ့ေတာ့လူ(၂)ေယာက္ပိတ္ထားတဲ့ကားေခါင္းဘက္ကိုကားေခါင္းကိုစလိုက္ထိုးျပီးကားေရွ့ေရာက္ေအာင္
ခုန္လိုက္မယ္။နမူနာေကာင္းေကာင္းေပးရရင္VideoGameေတြထဲမွာကိုယ့္ေရွ့မွာကာေနတဲ့အရာ(obstacle)
ကို”SPACE”ႏွိပ္ျပီးvaultလုပ္သလိုေပါ့။ကားနံပါတ္ျပားကိုစပေရးျဖန္းလိုက္မယ္။
ဒါဟာၾကိဳတင္စီမံမွုပါ။အဲ့ဒီမိသားစုအေနနဲ့ကိုယ့္ကိုယ္ရန္လိုစိတ္၉၀ရာခိုင္ႏွုန္းမြန္ေနရင္ေသခ်ာတာ
ကေတာ့နံပါတ္မမွတ္ထားပါဘူး။ဒီအပိုင္းဟာနိဂံုးမွာအေရးပါပါတယ္။ျပီးရင္ကိုယ္ကကားေရွ့ေရာက္ေ
နျပီမို့လူမရွိတဲ့ဟိုဘက္အျခမ္းကေနအျမန္ေျပးျပီးေနာက္ကနံပါတ္ျပားကိုေဆးမွုတ္မယ္။ျဖစ္စဥ္မွာ(၁၂)စကၠန့္ခြဲ
မျပည့္။ကိုယ္ေဆးမွုတ္တာနဲ့အလုပ္ရွုပ္ေနခ်ိန္က်န္ေသာလူ(၅)ေယာက္ကခုနကခံလိုက္ရတဲ့လူကိုစြံ့
အၾကည့္ေနလိမ့္မယ္။
———————————-
ျဖစ္စဥ္(၃)
အေမဒါမွမဟုတ္အစ္မဟုထင္ရသူပါးစပ္ကေနအာေမဋိတ္သဖြယ္စကားလံုးေတြထြက္လာတယ္။
“ေအာက္တန္းစား…ေအာက္တန္းစား…”။ဒီအခ်ိန္မွာကိုယ့္လုပ္လို့ရတာ(၂)ခုရွိတယ္ေလ။
ျဖစ္စဥ္(၃.၁)
ပထမတစ္ခုကျပန္ေအာ္မလား။ကိုင္းေအာ္တယ္လို့ေတြးၾကည့္ရေအာင္။
ကိုယ္ဟာလူရိုင္းေလးမဟုတ္။ဆဲတယ္ဆိုတာေျပာမနာဆိုမနာသူငယ္ခ်င္းေဘာ္ဒါအသိုင္းအ၀ိုင္းမွာမွ
ရိုင္းေနေအာင္ဆဲတာ။အဲ့ေတာ့ကိုယ္အတတ္နိုင္ဆံုးေအာ္ႏိုင္ရင္အရမ္းမာျပီးေဒါသထြက္ေမာပန္းေနတဲ့အသံနဲ့
“ခင္ဗ်ားၾကီးတို့အရင္ရိုင္းတာ…မင္းတို့ေတြဘာျဖစ္တာတုန္း…မင္းတို့ေကာင္ေတြတည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ့ေျဖရွင္း
လို့ရတာကိုမင္းတို့အၾကမ္းပတမ္းနဲ့စခ်င္တာေလ”ဆိုျပီးျဖစ္သြားမယ္။
ကိုယ္ေျပာလိုက္တဲ့စကားလံုးေလးေတြကလွပါရဲ့။ဘာလို့လဲဆိုေတာ့ကိုယ္ဟာစကားေျပာလွတဲ့လူကိုး။
ဒါေပမဲ့ဒီစကားလံုးလွလွေလးေတြကဒီလိုမူမမွန္တဲ့လူရဲ့ႏွလံုးသားေကာဦးေႏွာက္ေကာမထိုးေဖာက္နိုင္ေတာ့ဘူး။
ျပီးေတာ့ဟိုျပန္ေအာ္ဒီျပန္ေအာ္ဆိုတာအရပ္ထဲကသာမာန္ရန္ပြဲျဖစ္သြားမယ္။
အျပန္အလွန္ေအာ္တဲ့အခ်ိန္က်န္တဲ့ဟိုေလးေယာက္ကကိုယ့္ကိုယ္ခ်လိမ့္မယ္။
ဒါမ်ိဳးျဖစ္ႏိုင္ေျခကမစီစဥ္ရင္ေတာင္ျဖစ္လာႏိုင္တယ္။ကိုယ္ကအေဒၚၾကီးနဲ့စကားစစ္ထိုးေနတုန္းေဘးက
တစ္ကယ့္စစ္တပ္ၾကီးေလးတပ္ကကိုယ့္ကိုခ်သြားႏိုင္တယ္။အဲ့ေတာ့ဒီနည္းလမ္းကိုေရြးရင္အရပ္ထဲကရန္ပြဲ
တစ္ခုလိုဘဲဆူဆူညံညံျပီးသြားမယ္။ ေနာက္တစ္နည္းစဥ္းစားမယ္…..
ျဖစ္စဥ္(၃.၂)
ကိုယ္ဟာေနာက္ဆံုးတိုက္ကြက္ကိုထုတ္သံုးရေတာ့မယ္။ဒါဟာလြဲလို့မရေပမဲ့ခက္ခဲတဲ့ထဲေတာ့မပါဘူး။
အေဒၚၾကီး”ေအာက္တန္းစား…ေအာက္တန္းစား…ေအာက္တန္းစား…”(၃)ခါေလာက္ေအာ္ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာကိုယ့္ရဲ့ငရုတ္ေကာင္းစပေရးဘူးကိုထုတ္လိုက္မယ္။
အေဒၚၾကီးရဲ့(၄)ခါေျမာက္”ေအာက္တန္းစား”ေအာ္လို့မျပီးခင္မ်က္ႏွာကိုစပေရးဘူးနဲ့ဖ်န္းလိုက္မယ္။
အေဒၚၾကီးရဲ့တံု့ျပန္မွုကဒီလိုျဖစ္နိုင္တယ္။”ေအာက္တန္း….ျမတ္စြာဘုရားကန္းပါျပီ”။
အဲ့မွာက်န္တဲ့(၄)ေကာင္ကိုဘယ္လည္းငရုတ္ေကာင္းစပေရးဘူးျဖန္ေပးမယ္။
အကုန္လံုးဟာRPGgameထဲကစကားနဲ့ေျပာမယ္ဆိုBlindျဖစ္သြားလို့ကစားပြဲတစ္ခုလံုးဘာမွလုပ္လို့မ
ရေတာ့ပါဘူး။ဘ၀ၾကီးဟာဗီဒီယိုဂိမ္းမဟုတ္ပါဘူး။အဲ့ေတာ့ငရုတ္ေကာင္းစပေရးဘူးမိျပီးရင္ေတာင္
သူတို့ေလးေတြလမ္းေလ်ာက္ေနႏိုင္ပါေသးတယ္။အဲ့အခ်ိန္ကိုယ္ကလက္သီးမသံုးေတာ့ပါဘူး။
ဒီမွာလက္သီးဘာလို့မသံုးလဲဆိုတာနိဂံုးမွာအေရးပါပါတယ္။ကိုယ္ဟာကားထဲျပန္၀င္ပါေတာ့မယ္။
လူ(၅)ေယာက္လံုးဟာလံုး၀stunnedျဖစ္ေနပါျပီ။ဒါေပမဲ့ဘ၀ၾကီးဟာဗီဒီယိုဂိမ္းမဟုတ္ပါဘူး။
လူ(၅)ေယာက္ထဲမွာကိုယ္နဲ့ကားတံခါးၾကားပိတ္ရပ္ေနျပီးကာထားတဲ့လူရွိရင္တြန္းထုတ္ပါမယ္။
စပေရးဘူးဆက္သံုးသင့္ရင္သံုးပါမယ္။ပုဆိုး၀တ္ထားရင္ပုဆိုးခ်ြတ္ပါမယ္။
ကားတံခါးလွမ္းပိတ္လိုက္တဲ့အခ်ိန္အန္တီၾကီးစကားေတြေျပာင္းသြားပါျပီ။
“ေအာင္မယ္ေလး…ေအာက္တန္းစားလုပ္လို့ငါေတာ့ကန္းပါျပီ”။
ကိုယ္ဟာကားေမာက္ထြက္လာပါျပီ။အရပ္ထဲကရန္ပြဲအတိုင္းျပီးသြားေပမဲ့ဆူညံဆူညံထဲမွာကိုယ္မပါေတာ့
ဘူးေလ။
———————————-
နိဂံုး
ကိုယ္ဟာ(၅)မိနစ္ေအာက္ေလ်ာ့နည္းတဲ့တိုက္ပြဲဆင္ႏြဲလုိက္ရေပမဲ့(၂၀)ရာခိုင္ႏွုန္းဘဲအလုပ္လုပ္တဲ့ဦးေဏွာက္
ကို(၄၀)ရာခိုင္ႏွုန္းေလာက္ထိတိုးခ်ဲ့လုပ္လိုက္ရေတာ့မပင္ပန္းေတာင္မိုင္ကုန္ေမာင္းထားတဲ့ရထားအင္ဂ်င္
လိုဘဲေခါင္းကထူပူေနျပီေလ။နဲနဲလွမ္းတဲ့အဲယားကြန္းရွိတဲ့ေကာ္ဖီဆိုင္မွာထိုင္လိုက္တယ္။
ကားထဲကအ၀တ္စုတ္ယူျပီးနံပါတ္ျပားကေဆးေတြကိုရွင္းေနတယ္။
နိဂုန္း(၁)
ကိုယ့္ကားနံပါတ္ကိုရန္သူမိသားစုအဲ့မတိုင္ခင္ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းတင္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ကိုယ္ဟာအနည္းဆံုးေတာ့
တရားရံုးေရာက္မယ္။ပုလင္းနဲ့ေပါက္တဲ့အခ်ိန္ေဆာ္ပေလာ္တီးေပးတာဟာကိုယ့္ကိုယ္ကိုခုခံကာကြယ္တာပါ။
ျဖစ္စဥ္(၃.၂)မွာသာငရုတ္ေကာင္းစပ္ေနတဲ့အခ်ိန္လက္သီးနဲ့ထိုးရင္ကိုယ္ဟာအခ်ဳပ္ထဲ၀င္ရႏိုင္ပါတယ္။
ျပစ္ဒဏ္က်ခံႏိုင္ရေသာ္လည္းျပစ္မွုေလ်ာ့မည္မွာအမွန္ပင္။
နိဂုန္း(၂)
ျဖစ္စဥ္(၂)တြင္ကိုယ္ရဲ့မွုတ္ေဆးဘူးအစြမ္းေၾကာင့္မိသားစုမိမိနံပတ္ကိုယ္မမွတ္ထားလိုက္ရေပ။
မိမိသည္လံုး၀လြတ္ေျမာက္သြားသည္ဟုမဆိုႏိုင္ေပမဲ့လြတ္ေျမာက္သြားသည္ဟုဆိုႏိုင္သည္။
ကိုယ္ဟာလမ္ဘိုဂင္နီေမာ္ဒယ္တစ္ခုခုသာစီးတဲ့ေကာင္ဆိုရင္ကိုယ့္ကိုယ္ေျခရာခံရလြယ္ႏိုင္သည္။
ကိုယ္ဟာဟြန္ဒါစီးဗစ္ပိုင္ရွင္ဆိုပါက(၈၀)ရာခိုင္ႏွုန္လြတ္လမ္းရွိႏိုင္သည္။
ေသခ်ာတာကေတာ့အင္တာနက္ေပၚတြင္ဗီဒီယိုေရာက္ပါကကိုယ့္ကို၀န္းရံမဲ့လူေတြရွိသလိုကိုယ့္ကိုေျခရာခံ
ေနတဲ့ရဲတပ္ဖြဲ့၀င္မိသားစုလဲရွိႏိုင္သည္။သၾကၤန္မွာသၾကၤန္မွာ၀တ္တဲ့မ်က္ႏွာဖံုးဟာကိုယ့္ကိုယ္ကာကြယ္လိမ့္မည္။
ဗီဒီယိုအေစာတြင္ကားနံပါတ္သည္ဗီဒီယိုစက္ကြင္းထဲပါမွသာကိုယ္ဟာအဖမ္းခံထိမည္။
ဒါေတာင္ဟာေ၀းဖုန္းနဲ့ရိုက္ျပီးfacebookကresolutionေလ်ာ့လိုက္တဲ့ဗီဒီယိုဘဲရွိမယ္ဆိုရင္ေတာ့ကိုယ္
ဟာလြတ္ပါတယ္။
———————————-
စာေရးသူ၀န္ခံပါသည္–
>ဒီဗီဒီယိုကိုၾကည့္ပါသည္။
>Shareႏွိပ္ရွင္းTextBoxထဲမွာကိုယ္သာဆိုဘာလုပ္မလဲလက္တန္းခ်ေရးသြားတာတစ္ခ်က္မွမရပ္ဘဲေရးတာ(၁၇)မိနစ္အတြင္းျပီးပါသည္။
>စကားလံုးကိုးကားမွုမ်ားပံုေဖာ္ဟန္မ်ားမွာTelltaleGamesSeriesေတြထဲမွာပါတဲ့QTEေခၚQuickTimeEventေတြအတိုင္းေရးထားပါတယ္။
>ဒီဟာသည္ProTipsျဖစ္သည့္အတြက္အသက္(၁၈)ႏွစ္ေအာက္အရြယ္လူငယ္မ်ားလုပ္ဖို့မတိုက္တြန္းပါ။
>စာလံုးေပါင္းအမွားေတြပါပါတယ္။အျမန္ေရးထားတာေကာမသိတာေၾကာင့္ေကာပါပါတယ္။
အိပ္ခ်င္ျပီမစစ္ေတာ့ဘူး။
ကားပါကင္လုရင္းဗီဒီယိုဂိမ္းေတြထဲကလိုအထာက်က်ခ်မယ္။

Thiha Saga 101: Chapter(17)-စတင္ျခင္း

တစ္ခုျပီးဆံုးသြားျခင္းဟာေနာက္တစ္ခုစတင္ျခင္းရဲ့အစပါဘဲ။

 

က်ြန္ေတာ္ဆယ္တန္းျပီးသြားပါျပီ။ေအာင္စာရင္းေတာ့မထြက္ေသးပါ။လူငယ္ပီပီအရာရာကိုစူးစမ္းျခင္တဲ့အရြယ္အရာရာကို

သိလိုလာတဲ့အရြယ္ရဲ့စတင္ခဲ့ပါတယ္။ဆယ္တန္းဆိုတာၾကီးျပီးသြားေတာ့လြတ္လြတ္လပ္လပ္စူးစမ္းလို့ရျပီလို့ယူဆခဲ့တယ္။

ရည္းစားထားမလား၊အရက္ေသာက္မလား၊သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ့ျမိဳ့ထဲဆိုင္ကယ္ပတ္စီးမလားစတာေတြစတာေတြကိုလုပ္ခြင့္ရ

လာတဲ့အရြယ္ရဲ့အစဦးျဖစ္တယ္ေလ။

 

က်ြန္ေတာ္ဟာစာေမးပြဲကိုမိဘေတြမွန္းသေလာက္မေျဖႏိုင္ခဲ့ပါဘူး။ဒါဟာက်ြန္ေတာ္ညံ့လို့ဆိုျပီးစိတ္ထဲခံယူမိသြားတယ္။

အဲ့တာေတြကိုေအာင္စာရင္းထြက္မွေတြးမယ္ေနာက္ျဖစ္မဲ့ဟာေနာက္မွပူမယ္။ဆယ္တန္းျပီးတဲ့ညကိုယ္လုပ္ခ်င္တာလုပ္လို့

ရျပီဆိုျပီးစာေမးပြဲခန္းထဲကထြက္လာတယ္။

 

အဲ့ေခတ္ကဘာစေခတ္စားတုန္းဆိုေတာ့တယ္လီဖုန္း။တယ္လီဖုန္းဆိုတာေရြွေခတ္မဟုတ္ေပမဲ့တယ္လီဖုန္းကိုင္နိုင္

တဲ့လူငယ္ဟာေတာ္ေတာ္အရွိန္ရွိခဲ့တယ္လို့ခံစားမိတယ္။ Sony Xperia ZRရယ္09259075413ဆိုတဲ့ဖုန္းနံပါတ္ရယ္

ခ်က္ခ်င္းရခဲ့တယ္။Nexus၀ယ္ခ်င္တာအိမ္ကိုအားနာလို့၈ေသာင္းသက္သာတဲ့ကိုယ့္အၾကိဳက္Sony brandထဲကေရြး၀ယ္ခဲ့တယ္။

 

က်ြန္ေတာ့ဇီ၀ေဗဒဆရာကညေနမွာက်ဴရွင္တစ္၀ိုင္းလံုးကိုညေနစာလုိက္ေက်ြးတယ္ေပါ့ေနာ္။အကုန္လံုးမ်က္ႏွာမွာျပံဳးေနေပမဲ့

တစ္ခုခုဟာလြမ္းေဆြးဖြယ္ေကာင္းေနတယ္။အဲ့တာကေတာ့ခြဲခြာျခင္းပါဘဲ။အကုန္လံုးဟာသူ့လမ္းသူေလ်ာက္ရေတာ့မယ္။

ကိုယ္ဟာလမ္းေၾကာင္းအစိမ္း၊သူဟာလမ္းေၾကာင္းအနီ၊ဟိုတစ္ေယာက္ကလမ္းေၾကာင္းအျဖဴ စသျဖင့္အသီးသီးကိုယ္စီလုပ္စရာေတြနဲ့။

က်ြန္ေတာ္လဲျပံဳးေနခဲ့ပါတယ္။

 

အိပ္မက္။

ငါဘာလုပ္ခ်င္ပါလိမ့္။

ငါဘာလုပ္သင့္ပါလိမ့္။

ငါလုပ္ခ်င္တာၾကီးကိုလုပ္လိုက္ရရင္ေကာ…။

ငါအိမ္ရဲ့ေစတမန္ေလးျဖစ္သြားရင္ေကာ…။

ညေနခင္းေန၀င္ခ်ိန္ေလးလွပေနတာဆယ္တန္းစာက်က္ေနတုန္းကဘာေၾကာင့္လွလဲဆိုတာေမးခြန္းခဏခဏေခါင္းထဲ

ထုတ္ေနေပမဲ့က်ြန္ေတာ့္ရဲ့ေမးခြန္းေတြဟာရက္ပိုင္းအတြင္းခ်က္ခ်င္းေျပာင္းလဲသြားပါတယ္။

 

အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ဆယ္တန္းတုန္းကၾကိဳက္လြန္းလို့၀ယ္ထားတဲ့ကတဲ့ေၾကာင္အရုပ္ကေလးနဲ့ခဏေဆာ့ျဖစ္တယ္။

ဒီလိုေၾကာင္ရုပ္ကေလးကိုအေဆာင္မွာထားလို့မျဖစ္ဘူးေလ။ခဏနဲ့ပ်က္သြားလိမ့္မယ္။

 

ည(၂)နာရီထိုးသြားျပီ။

ည(၂)နာရီဆိုတာကေလးတစ္ေယာက္အတြက္အလြန္ေနာက္က်ေနတဲ့အခ်ိန္ေလ။

ဒါေပမဲ့က်ြန္ေတာ္မအိပ္ႏိုင္ဘူး။ အသစ္ရတဲ့ဖုန္းနဲ့လိုင္းမမိတမိအင္တာနက္ကိုသံုးေနခဲ့တယ္။

အင္တာနက္ကလိုင္း(၂)မိနစ္ရရင္(၅)မိနစ္ပ်က္တယ္။

(၂)မိနစ္အင္တာနက္သံုးျပီးရင္(၅)မိနစ္အေတြးထဲမွာလြင့္ေမ်ာေနတယ္။

 

ငါဟာဘယ္သူလဲ။

ငါဟာဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ။

ငါဟာလူေတာ္တစ္ေယာက္မွဟုတ္ရဲ့လား။

ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တဲ့ရည္မွန္းခ်က္ဆိုတာတစ္ခုဘဲရွိခဲ့တယ္။အဲ့တာကပရိုဂရမ္မာ။

အဲ့တာကိုယ္အိမ္ကိုေျပာရင္အိမ္ကလက္ခံပမလား။သူတို့လည္းကိုယ့္အေျခအေနကိုသိေနတယ္ေလ။

ငါဘယ္ကစတင္ရမလဲ။ငါအကုန္လံုးကိုသုညကေနစရမွာ(၁၀၀)အထိေရာက္ပမလား။

(၁၀၀)အထက္အလြန္ေကာေရာက္ႏိုင္ပါအုန္းမလား။အဲ့ေရာက္ရင္ေကာငါေပ်ာ္ရမွာလား။

ရင့္က်က္မွုဆိုတာဘာလဲသိခ်င္ခဲ့မိတယ္။ရင့္က်က္မွုဆိုတာအခက္အခဲေတြျဖတ္သန္းလာရင္းရလာတယ္ထင္တယ္။

ျပီးဆံုးျခင္းတစ္ခုကမေကာင္းခဲ့ပါဘူး။ကုိယ့္အေျခအေနကိုသိတယ္ေလ။

မေကာင္းခဲ့တဲ့ျပီးဆံုးျခင္းကိုေနာက္စတင္ျခင္းအထိငါမသယ္သြားေတာ့ဘူး။

အသစ္တစ္ခုစတင္လိုက္ရေအာင္…..။

 

Thiha Saga 101: Chapter (16) – Rival

There is a man. A young man to be specific. This young man has no rival. His only rival was, he himself. A sweet rival coated with sugar. I am able to beat him everyday. A better high score than yesterday.

There is a cloud. A cloud is forming. A terror rises. Only he can see the cloud because he is standing in her world for a while. A big cloud. I can’t know whether it is good or bad for her because I still need to learn a lot from her.

The cloud doesn’t know me too. Only I know this is leading me to corrupt from her world. My eyes wet. But didn’t cry because strong man can’t cry.

Young man can’t beat. Young man is leading to corruption. Young man try harder. Young man should let it go. What would young man do?

(1) Back off for his good sake

(2) Face the people with his power

(3) Stay alone in realm

Jesus Christ

Thiha Saga 101: Chapter (15) – Kärlek

After broken into pieces more than one time, 4 times to be exact, I realized love is not my thing to catch up. I’m not a good person to be someone’s boyfriend. I learned that I am good to everyone doesn’t make her fall in love with me. Love is complicated. My love for her is to see her happiness. If she is being happy with someone else, I’m okay. My life is rough, weary, uncertain future and complicated. I don’t want to see her sadness after she came to my life. But, I love her.

I decided to work harder to forget her. She came into my head every time I take a break from my work. Her voice, her smile, her soft hand, her…her… Everything that relate to her come into my head. 

Let me be a emo kid for a minute. She is my princess. I’m not a prince but a wizard. Wizards never end with happily ever after in fairy tales. Who is the prince? When she found her prince, I’m sure she’d be happy. And her happiness makes me happy behind the play screen.

(Kärlek = Love in Swedish)

Thiha Saga 101 : Chapter (14) -Ande (Working Title)

I woke up from a strange sleeping. I got a strange feeling. There is something wrong with me. I have no hunger and thirst. I lost feelings except my mindset. I can’t remember what happened. Who am I? Who else am I? I close my eyes and think harder. There is only three things I can remember. A quote and two names.

A quote sounds like this – “Don’t bury me. It would be boring if there is a death has mind closed in a coffin. Turn me into ashes and plant an oak using my ash. I want to see the world again.”

Pretty sure I am death. I can see the big oak. I have slept many years for sure. I try to extend my hands. Nothing appear. I realized I am in spirit form. I have no body but only mindset floating in space.

Two names. Who are they? The first name sounds like Tebrot. It is a guy’s name. The other. The other name is Umy. It is a name for girl. Who are they again? Why are they so familiar to me?

I know everything. Words, languages, countries and religion. But I can’t remember who am I. I can’t remember I was a guy or a girl. I take a deep breath and think again. I am not old. I died in my younger days. 20 or 21.

Instead of thinking. I decided to move on. I am floating. Floating around the big oak. The oak. It is really big. But it got no leaves now. The sun rises now. I think it is time to begin everything from zero. I am in Amnesia….


This is fiction will be published on new blog. Stay tune.